Αγάπη – Αφθονία - Αρμονία

Τι είναι η Αγάπη, η Αφθονία και η Αρμονία;

Είναι τρεις πολύτιμες αξίες που όλοι αναζητούμε στη ζωή μας, συνειδητά ή ασυνείδητα, γιατί μας είναι απαραίτητες αν θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή μας σαν πραγματικά συνειδητά ανθρώπινα και πνευματικά όντα, που είμαστε.

Γιατί όμως είναι απαραίτητες οι αξίες αυτές και πως μπορούμε να τις βιώσουμε πρακτικά στη ζωή μας; 

Αγάπη: Η οικουμενική δύναμη που διέπει τα πάντα. Από αυτήν αρχίζουν όλα και σε αυτήν καταλήγουν.

Αγκαλιάζει τα πάντα και εμπεριέχει τα πάντα.

Η αγάπη είναι μια κατάσταση και όχι ένα συναίσθημα όπως νομίζουν πολλοί. Ο άνθρωπος για να βιώσει την αγάπη χρειάζεται να συνδεθεί με την κατάσταση αυτή.  Όταν δεν είναι συνδεδεμένος με την κατάσταση της αγάπης νοιώθει χαμένος, γι’ αυτό και ψάχνει να τη βρει στη ζωή του.

Η αγάπη είναι Μία και Οικουμενική. Η αγάπη δεν παίρνεται ούτε δίνεται, δεν μοιράζεται, δεν κομματιάζεται, δεν μετριέται ούτε ζυγίζεται.

Είναι πάντα «εκεί» αγνή, λαμπερή,αυθύπαρκτη, αμόλυντη από κακό, αγκαλιάζει τα πάντα και διέπει τα πάντα στην ατελεύτητη διαδοχή των αιώνων.

Κι αυτό είναι η μαγεία!...

Τελετουργική πράξη και μαγεία σημαίνει να ξεκινά η ημέρα στον πλανήτη δεχόμενοι συνειδητά  το φως της ψυχής μας και κάνοντας ότι καλύτερο μπορούμε υπηρετώντας το κοινό καλό!

Η μεταμόρφωση του φωτός της ύπαρξής μας σε φωτεινές σκέψεις και πράξεις με τιμιότητα, καλωσύνη, ευγνωμοσύνη, ομορφιά, ενέργεια καρδιάς και νου, είναι ότι πολυτιμότερο για τον πλανήτη!

Η τελετουργική πράξη οδηγεί την γήινη καθημερινότητα στην απλότητα του Εαυτού, αφαιρώντας τον υλισμό, την βία και την ασχήμια!

Η αρχή «Μη Βία».

"Αγαπώ, εκτιμώ και σέβομαι τον εαυτό μου και τους γύρω μου, καθώς επίσης και το περιβάλλον στο οποίο ζω. Δεν προκαλώ βλάβη σε μένα και σε ό,τι υπάρχει γύρω μου".

Ας μάθουμε να εφαρμόζουμε στην καθημερινότητα μας την αρχή «μη βία».

Όταν λέμε «βία» δεν εννοούμε μόνο την σωματική βία, αλλά και την λεκτική βία και την συναισθηματική βία, καθώς επίσης και τις σκέψεις μας να βλάψουμε κάποιον ή κάτι στη Δημιουργία, ακόμη και αν δεν τις εκφράσουμε ποτέ με λόγια ή πράξεις.

Όσο πιο συχνά εφαρμόζουμε την αρχή αυτή, συνειδητά, τόσο πιο πολύ είμαστε σε αγάπη και αρμονία με τον εαυτό μας και το περιβάλλον μας. 

Ο σπόρος του Σιναπιού - Osho

Η μετάνοια ως κλειδί για την πνευματική μας ανέλιξη. 

Είπε ο Ιησούς:

«Στάθηκα στο κέντρο του κόσμου

Και τους παρουσιάστηκα με σάρκα και οστά.

Τους βρήκα όλους μεθυσμένους.

Δεν βρήκα κανένα να διψάει.

Και η ψυχή μου γέμισε θλίψη για τους γιούς του ανθρώπου.

Γιατί η καρδιά τους είναι τυφλή

Και δεν βλέπουν ότι άδειοι ήρθαν στον κόσμο

Και άδειοι πρόκειται να φύγουν από τον κόσμο πάλι».

Έτσι σας βρίσκει ο Ιησούς, μεθυσμένους και βαθιά κοιμισμένους. Εσύ δεν μπορείς να το δεις, αφού κι ο ίδιος κοιμάσαι. Αν δεν ξυπνήσεις, δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις τι γίνεται γύρω σου. Όλος ο κόσμος κινείται σαν υπνοβάτης. Γι αυτό υπάρχει τόση δυστυχία, τόση βία, τόσοι πόλεμοι.

Άνθρωποι μεθυσμένοι, κοιμισμένοι, φτωχοί που συνεχώς ζητιανεύετε σε όλη σας τη ζωή. Ζητάτε άσχημα πράγματα, αγωνίζεστε για άσχημα πράγματα, βασανίζεστε από αρρώστιες και μικρόβια.

Η Θεία Μελωδία - The Divine Melody - Osho

Ο Άνθρωπος είναι ένα Ουράνιο Τόξο, όλα τα επτά χρώματα μαζί. Αυτή είναι η ομορφιά του και αυτό είναι και το πρόβλημα του επίσης. Ο άνθρωπος είναι πολύπλευρος, πολυδιάστατος. Ύπαρξή του δεν είναι απλή, είναι μια μεγάλη πολυπλοκότητα. Και από αυτή την πολυπλοκότητα γεννιέται η Αρμονία που αποκαλούμε Θεό: η Θεία Μελωδία!!!

Osho, Η Θεία Μελωδία

Man is a Rainbow, all the seven colors together. That is his beauty and that is his problem too. Man is multi-faceted, multi-dimensional. His being is not simple, it is a great complexity. And out of that complexity is born the harmony we call God: the divine melody.

Osho, The Divine Melody

Αλήθεια – Συνείδηση – Ευτυχία

Το Απόλυτο είναι Αλήθεια, Συνείδηση και Ευτυχία.

Η δημιουργία υπάρχει για ευτυχία.

Είναι ένα θεατρικό έργο, και το έργο είναι μόνο για ευχαρίστηση.

Τα ανθρώπινα πλάσματα είναι επίσης το Απόλυτο και περιλαμβάνουν

οτιδήποτε έχει το Απόλυτο.

Οι άνθρωποι είναι γεμάτοι με την αλήθεια του Εαυτού,

Έμαθα ότι, από τον Omer B. Washington

Έμαθα –
ότι παίρνει χρόνια να οικοδομήσεις εμπιστοσύνη, και αρκούν μερικά δευτερόλεπτα για να την καταστρέψεις.

Έμαθα –
ότι δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να σε αγαπήσει. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να είσαι άξιος να αγαπηθείς. Τα υπόλοιπα επαφύονται σ’ αυτόν.

Έμαθα –
ότι ανεξαρτήτως πόσο καλός φίλος είναι κάποιος, κάποιες φορές θα σε πληγώσει, και εσύ θα πρέπει να τον συγχωρήσεις.

Έμαθα –
ότι δεν έχει σημασία τι έχεις στη ζωή σου, αυτό που μετράει είναι ποιους έχεις στη ζωή σου.

Έμαθα –
ότι δεν πρέπει ποτέ να καταστρέφεις μια συγγνώμη με μία δικαιολογία.

Έμαθα –
ότι δεν πρέπει να συγκρίνεις τον εαυτό σου, με ότι καλύτερο μπορούν οι άλλοι να κάνουν.

Με τις σχέσεις, βλέπεις σε ποιες λακκούβες πέφτεις

΄΄Όταν έχεις σχέσεις με ανθρώπους, δέχεσαι με χίλιους τρόπους προκλήσεις, γοητεύεσαι. Καταλήγεις συνέχεια να βλέπεις σε ποιες λακκούβες πέφτεις, βλέπεις τις αδυναμίες σου, το θυμό σου, τη φιληδονία σου, τη κτητικότητά σου, τη ζήλια σου, τη λύπη σου, την ευτυχία σου΄ όλες οι διαθέσεις έρχονται και φεύγουν, βρίσκεσαι σε συνεχή αναστάτωση. Αλλά αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να γνωρίσεις ποιος είσαι.

΄΄Αυτογνωσία δεν είναι η γνώση ενός νεκρού εαυτού, αυτογνωσία είναι η γνώση της διαδικασίας του εαυτού. Είναι ένα ζωντανό φαινόμενο. Ο εαυτός δεν είναι ένα αντικείμενο, είναι ένα γεγονός, είναι μια διαδικασία. Μην σκέφτεσαι ποτέ με όρους αντικειμένων, ο εαυτός δεν βρίσκεται μέσα σου σαν ένα πράγμα που περιμένει μέσα στο δωμάτιό σου. Ο εαυτός είναι μια διαδικασία: αλλάζει, κινείται, αποκτά νέες στάσεις ζωής, μπαίνει σε νέα πεδία, προχωρεί βαθύτερα σε καινούργια βάθη. Την κάθε μια στιγμή γίνεται πολλή δουλειά και ο μόνος τρόπος να αντικρίσεις αυτόν τον εαυτό είναι να τον αντικρίσεις όταν έχεις μια σχέση.΄΄

 Osho, Tao: The Pathless Path, Τόμος 2, Ομιλία #6

Ένα χαμόγελο!

Κάποιος είπε κάποτε ότι ένα χαμόγελο δεν κοστίζει τίποτα αλλά χαρίζει πολλά.

Κάνει πιο πλούσιους αυτούς που το δέχονται χωρίς να φτωχαίνει αυτούς που το χαρίζουν.

Δεν χρειάζεται παρά μια στιγμή, αλλά η ανάμνησή του διαρκεί για πάντα.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να είναι τόσο πλούσιος ώστε να μπορεί να ζήσει χωρίς αυτό, και κανένας τόσο φτωχός ώστε να μην μπορεί να ζήσει χωρίς αυτό.

Μάρω Βαμβουνάκη: Οι μοναχικοί άνθρωποι έχουν βλέμμα βαθύ

Όλες οι δυστυχίες του ανθρώπου απορρέουν απ’ την ανικανότητά του να καθίσει σ’ ένα δωμάτιο μόνος και σιωπηλός.- Πασκάλ

Στους καιρούς μας, η μοναξιά θεωρείται απειλή, ήττα. Στο όνομα τούτου του τρόμου, αποφασίζονται και οι βαρύτεροι συμβιβασμοί. Συμβιβασμοί στη συντροφιά, στη δουλειά, στους φίλους, στις ιδεολογίες, στο γάμο.

Υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν να κοιμούνται με τον εχθρό τους, να μοιράζονται την κάθε μέρα τους με κάποιον που περιφρονούν, που τους μειώνει, τους αποδιοργανώνει το χαρακτήρα, παρά να ζήσουν, έστω και για ένα διάστημα, μόνοι.

Λέγεται ότι «φόβος μοναξιάς είναι φόβος εαυτού» ίσως και γι’ αυτό είναι τόσο ισχυρός, ολοκληρωτικός φόβος. Όταν ο ίδιος ο εαυτός μας, μας είναι άγνωστος, απωθημένος, παραποιημένος και ξένος, τον αποφεύγουμε.

Υπάρχουν άνθρωποι που μπορείς να ζεις μέσα τους χωρίς να ζεις μαζί τους. Όπως και άνθρωποι που ενώ ζεις μαζί τους είναι αδύνατον να ζεις μέσα τους, έγραφε ο Γκαίτε.

Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι...

Απόσπασμα από ένα γράμμα του Αντόν Τσέχωφ στον αδερφό του Νικολάι.

"Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι σέβονται την ανθρώπινη ατομικότητα και γι' αυτό είναι πάντοτε συγκαταβατικοί, γελαστοί, ευγενικοί, υποχρεωτικοί.

Δεν χαλούν τον κόσμο για το σφυρί ή για τη γομολάστιχα που χάθηκαν. Δεν αγανακτούν για τους θορύβους ή το κρύο. Δέχονται με καλοσύνη τα χωρατά και την παρουσία ξένων ανθρώπων στο σπιτικό τους. Δεν συμπονούν μονάχα τους κατώτερους, τους αδύναμους και τις γάτες. Πονάει η ψυχή τους και για κείνο που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι.

Η ανάγκη για φιλία είναι έμφυτη στον άνθρωπο

Η ανάγκη για φιλία είναι έμφυτη στον άνθρωπο, γι’ αυτό όλοι χρειαζόμαστε τους φίλους και τους ανθρώπους μας να μάς καταλαβαίνουν, να  νοιάζονται για μας, να μάς αγαπούν και να μάς συμπαραστέκονται, όταν τους έχουμε ανάγκη. Πολλές φορές όμως αισθανόμαστε ότι δεν τους έχουμε κοντά μας και τότε νιώθουμε μοναξιά. Τέτοιες στιγμές πιστεύουμε ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για μας ή ότι κανείς δε μάς καταλαβαίνει. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν και περίοδοι στη ζωή μας που μπορεί να μην έχουμε παρέα  ή να μη νιώθουμε ενότητα με την οικογένειά μας.

 Μερικές φορές, όμως, υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται για μας και που είναι πρόθυμοι να μας συμπαρασταθούν, όταν έχουμε ανάγκη, αλλά δεν το βλέπουμε, επειδή έχουμε την εντύπωση  ότι δεν ενδιαφέρονται. Άλλες φορές πάλι επιζητάμε τη φιλία από συγκεκριμένα άτομα  και έτσι δεν μας ενδιαφέρει αν υπάρχουν  άλλα που είναι διαθέσιμα για μας. Αρκετοί άνθρωποι νιώθουν μόνοι, αν και στην πραγματικότητα  δεν είναι .

Ωστόσο κάποια στιγμή στη ζωή μας μπορεί να χρειαστεί  ν’ αντιμετωπίσουμε το φόβο της μοναξιάς ,για να τον ξεπεράσουμε. Τότε βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την πρόκληση να νιώθουμε καλά, παρόλο που είμαστε μόνοι και δεν έχουμε κάποιον κοντά μας για κάποιο τουλάχιστον διάστημα. Όταν μπορούμε να μείνουμε μόνοι μας και δεν μας κατατρύχει η ανάγκη να έχουμε συνέχεια κάποιον δίπλα μας, για να νιώσουμε ευτυχία και πληρότητα, γινόμαστε πιο δυνατοί. 

Ο ερημίτης που είχε πολλά να κάνει…

Ένας ερημίτης, βρήκε καταφύγιο στο βουνό για να σκεφτεί και να προσευχηθεί.Όσοι τον έβλεπαν, τον έβλεπαν συχνά πολύ απασχολημένο.
Μια μέρα, κάποιος τον ρώτησε:-Πώς γίνεται να έχεις τόση δουλειά αφού ζεις στη μοναξιά..;
Ο ερημίτης απάντησε:Έχω αρκετά πράγματα να κάνω...
Εκπαιδεύω δύο γεράκια, εκπαιδεύω δύο αετούς, ηρεμώ δύο κουνέλια, πειθαρχώ ένα φίδι, παρακινώ ένα γάιδαρο και δαμάζω ένα λιοντάρι.
-Μα δεν βλέπω κανένα ζώο εδώ γύρω, πού είναι;
Ο ερημίτης απάντησε:Αυτά τα ζώα τα κουβαλάμε όλα, όλοι, μέσα μας.Τα δύο γεράκια, ρίχνουν τον εαυτό τους πάνω σε ό,τι τους παρουσιάζεται, καλό ή κακό. Πρέπει να τα εκπαιδεύσω να ρίξουν τον εαυτό τους σε καλά πράγματα:ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ.

Ποιος είναι πραγματικά αυτός που αποκαλείται «δύσκολος» άνθρωπος;

Πάντα φοβίζει αυτός που “κουβαλάει” το αυθεντικό, το ατόφιο και το ανόθευτο!

Σε μικρότερη ηλικία όταν άκουγα να αποκαλούν κάποιον δύσκολο χαρακτήρα…φυλαγόμουν!

Σχημάτιζα στο μυαλό μου την εικόνα ενός παράξενου ατόμου που μπορούσε να παρεξηγήσει το παραμικρό, με συνέπεια να δίνω εξηγήσεις για κάτι που δεν έκανα και τον είχε ενοχλήσει!

Για να αποφύγω, λοιπόν τα μπερδέματα προτιμούσα να απομακρύνομαι! Να μην έχω πολλές επαφές!

Αυτό μέχρι την στιγμή που κάποιος τον οποίο εκτιμούσα πάνω στην κουβέντα, με μεγάλη σοβαρότητα και αγάπη μου είπε ότι είμαι δύσκολος άνθρωπος!

«Γιαγιά, πώς αντιμετωπίζεις τον πόνο;»

«Με τα χέρια σου, γλυκιά μου. Αν το κάνεις με το μυαλό σου, αντί να μαλακώνει, θα γίνεται ποιο δύσκολος».

«Με τα χέρια γιαγιά;»

«Ναι. Τα χέρια μας είναι οι κεραίες της ψυχής μας. Όταν τα κάνουμε να κινούνται ράβοντας, μαγειρεύοντας, ζωγραφίζοντας, παίζοντας ή βυθίζοντας τα στη γη στέλνουμε σημάδια φροντίδας στο βαθύτερο κομμάτι του εαυτού σας. Και η ψυχή σου καταπραϋνεται γιατί της δίνεις σημασία. Οπότε δεν χρειάζεται πλέον να σου στέλνει πόνο για να την προσέξεις.»

«Μα είναι τόσο σημαντικά τα χέρια;»
«Ναι, παιδί μου. Σκέψου τα νεογέννητα: αρχίζουν να γνωρίζουν τον κόσμο χάρη στο άγγιγμα των χεριών τους. Αν κοιτάξεις τα χέρια των ηλικιωμένων σου λένε για τη ζωή τους περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματος. Ό,τι είναι χειροποίητο λέγεται ότι γίνεται με την καρδιά. Γιατί πραγματικά είναι: τα χέρια και η καρδιά συνδέονται.

Το να νιώθεις εντάξει όπως είσαι είναι μια επαναστατική πράξη.

Ο κόσμος είναι φτιαγμένος έτσι ώστε να μας καταθλίβει όλο και περισσότερο. Η ευτυχία δεν είναι καλή για την οικονομία. 

Αν νιώθαμε ικανοποιημένοι με αυτά που έχουμε, δεν θα θέλαμε να αποκτήσουμε κι άλλα.

Πώς πουλάς σε κάποιον μια αντιρυτιδική κρέμα; Τον κάνεις να ανησυχεί που μεγαλώνει και γερνάει.

Πώς πείθεις κάποιον να ψηφίσει ένα κόμμα; Τον κάνεις να ανησυχεί για τους μετανάστες.

Πώς πείθεις κάποιον να ασφαλιστεί; Τον κάνεις να ανησυχεί για όλα.

68 μικρές "ανεπιθύμητες" συμβουλές από τον Κέβιν Κέλι

O Kevin Kelly συγγραφέας, ιδρυτικός διευθυντής και αρχισυντάκτης του περιοδικού #WIRED συνέταξε πρόσφατα μια ενδιαφέρουσα λίστα με καλοδιατυπωμένες σκέψεις υπό μορφή συμβουλών.

Είναι τα γενέθλιά μου. Είμαι εξήντα οκτώ. Λέω να κάτσω στην κουνιστή καρέκλα και να μεταδώσω λίγη γνώση σε εσάς τους «νέους». Ορίστε λοιπόν εξήντα οκτώ συμβουλές που κανείς δεν μου ζήτησε και τις οποίες σας προσφέρω ως δώρο γενεθλίων μου.

1. Μάθε πώς να μαθαίνεις από αυτούς με τους οποίους διαφωνείς, ακόμη και αυτούς που σε προσβάλλουν. Δες αν μπορείς να ανακαλύψεις κάποια αλήθεια στα λεγόμενά τους.

2. Το να είσαι ενθουσιώδης σου δίνει εικοσιπέντε μονάδες IQ επιπλέον.

3. Πάντα να ζητάς μια καταληκτική ημερομηνία. H καταληκτική ημερομηνία σε βοηθά να ξεφορτώνεσαι τον πλεονασμό και το συνηθισμένο. Σε εμποδίζει από το να προσπαθείς να το κάνεις «τέλειο», οπότε αρκείσαι στο να το κάνεις «διαφορετικό». Το διαφορετικό είναι καλύτερο.

4. Μην φοβάσαι να κάνεις μια ερώτηση που ακούγεται ηλίθια γιατί στις ενενήντα εννέα τοις εκατό των περιπτώσεων όλοι οι υπόλοιποι διερωτώνται για το ίδιο πράγμα απλώς ντρέπονται να ρωτήσουν.

5. Το να ακούς είναι υπερδύναμη. Επέμεινε να ρωτάς «έχεις να μου πεις κάτι ακόμη;» μέχρι να μην έχει να σου πει τίποτε άλλο.

6. Ένας ετήσιος στόχος που αξίζει τον κόπο είναι το να μάθεις τόσα πράγματα πάνω σε ένα συγκεκριμένο θέμα που να σε κάνει να απορείς με το πόσο αστοιχείωτος ήσουν σε αυτό το θέμα ένα χρόνο πριν.

7. Η ευγνωμοσύνη ξεκλειδώνει όλες τις άλλες αρετές και είναι κάτι στο οποίο αξίζει να βελτιώνεται κανείς.

Ο πραγματικά καλλιεργημένος άνθρωπος...

                          Photo by Aaron Andrew Ang

Ο πραγματικά καλλιεργημένος άνθρωπος, δεν προσβάλλει, δεν εκμεταλλεύεται, δεν μειώνει κανέναν...

Τα πτυχία στους τοίχους δεν σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Δεν σου μαθαίνουν τρόπους και ευγένεια, δεν σου εξασφαλίζουν ανθρωπιά. Δεν σε κάνουν ευαίσθητο, δεν σου διδάσκουν πώς να έχεις ενσυναίσθηση και σίγουρα δεν σου μεταγγίζουν παιδεία, χαρακτήρα και αγωγή. Δεν είναι υπεύθυνα για τις αξίες σου, για τα ιδανικά σου, για τον τρόπο που βλέπεις και προσεγγίζεις τα πράγματα.

 Τα πτυχία στον τοίχο δεν σου διώχνουν τα κόμπλεξ, τις ανασφάλειες και κάθε λογής συναισθηματικό σύμπλεγμα που κουβαλάς. Δεν μπορούν με μαγικό τρόπο να σε κάνουν προοδευτικό, να σε απαλλάξουν από προκαταλήψεις και να σου δώσουν το χρησμό του φιλελεύθευρου.

5 μαθήματα ζωής που με δίδαξε η απώλεια

Της Χριστιάνας Παναγίδου

 H απώλεια έρχεται στη ζωή μας και μας δίνει τα μεγαλύτερα χαστούκια. Τις πιο ατέλειωτες ώρες. Τις πιο μοναχικές. Σου φέρνει μπροστά σου κάθε μικρό λαθάκι που έκανες. Κάθε στιγμή που ανέβαλες και θεώρησες δεδομένη. Κάθε κουβέντα που ξεστόμισες και δεν ζήτησες συγνώμη. Ποτέ δεν σε αφήνει τον ίδιο.

Δεν μπορείς άλλωστε αφού ένα κομμάτι του εαυτού σου δεν είναι πια μαζί σου. Αν οι άνθρωποι γύρω μας αντιλαμβάνονταν πως δεν υπάρχουν οδηγίες ή χρονικό περιθώριο για να ξεπεράσεις ένα τέτοια συμβάν, τότε δεν θα προσπαθούσαν τόσο πολύ να επιβάλουν σε ένα άνθρωπο που θρηνεί τα «πρέπει». 

Μέσα από την απώλεια λοιπόν πήρα τα 5 πιο κάτω μεγάλα μαθήματα. Αυτά που σε κανένα πανεπιστήμιο δεν θα βρεις να διδάσκονται παρά μόνο σε αυτό της ζωής.

Ανακούφιση = Αν Ακούς Φύση

 Ανακούφιση, μία έννοια που μόνο με το άκουσμά της μας κάνει να νιώθουμε αγαλλίαση και ηρεμία.

Αλλά ας τη δούμε κάπως αλλιώς την ανακούφιση.

Ανακούφιση = Αν ακούς φύση = μιλάς με τον Θεό.

Ο άνθρωπος όταν είναι εναρμονισμένος με τη φύση ακούει τον Θεό, γιατί ακούει τη φύση. Ποια φύση όμως. Εμείς έχουμε συνηθίσει με το άκουσμα φύση να εννοούμε τα λουλούδια, τα πουλιά κλπ. Ναι ως ένα σημείο είναι και αυτά φύση και εκεί ανήκουν. Αλλά έχουμε κι εμείς δική μας φύση. Το σώμα μας ανήκει στη φύση και μάλιστα στην εξελικτική της μορφή.

Είμαστε το Ανώτερο Φυσικό Φαινόμενο στον πλανήτη. Όπου υποτίθεται ότι είμαστε εμείς αυτοί που ορίζουμε εμάς, αλλά και όλο το φυσικό μας περιβάλλον.