H σιωπή του «Εγώ Είμαι»

Νικόδημος

Ας ξεκινήσουμε τον καινούριο χρόνο με μια κοινή επισήμανση.

Λείπει σήμερα παντού το βάθος – το βάθος της σιωπής. Όλοι και όλα κινούνται σε μια χαζοχαρούμενη ρηχότητα – να περνάμε καλά! Χωρίς όμως να το κατορθώνουμε πάντα ή μόνιμα.

Η σιωπή είναι χρυσός, λένε. Όλοι οι παλαιοί μάστερ (masters) συμβουλεύουν να ακούς αντί να ακούγεσαι, να σωπαίνεις όσο πιο πολύ μπορείς. Μα η συμβουλή δεν έχει περάσει στη στοιχειώδη Εκπαίδευση. Οι Άγγλοι έλεγαν «τα παιδιά να βλέπονται, μα να μην ακούγονται». Όμως κι εκεί η παράδοση αυτή ξεχάστηκε.

Ένα ποίημα που δεν μπορώ να θυμηθώ, ούτε τον ποιητή, λέει περίπου πως ο χαρακτήρας μας πλάθεται ουσιαστικά από σιωπές, ενώ η ομιλία μας δείχνει τι δεν είμαστε! (Όχι, δεν θα το εξηγήσω παραπέρα. Δεν είναι δύσκολο.)

Οι άνθρωποι νιώθουν πως πρέπει να κάνουν κάτι νομίζοντας πως έτσι επιβεβαιώνεται η ύπαρξή τους στο σύμπαν. Και «κάνουν» ακόμα και όταν δεν υπάρχει τίποτα για να κάνουν. Κι έτσι μιλούν…

Μια κρυμμένη ευλογία…

Αυτό που ζούμε, ίσως είναι μια κρυμμένη ευλογία.
Του Στέλιου Κουμέντη

Ποτέ άλλοτε δεν είχε η ανθρωπότητα την ευκαιρία, να σταματήσει ολόκληρη ταυτόχρονα τον ακράτητο καλπασμό της. Να κάνει ένα απρόσμενο διάλειμμα – έστω και αναγκαστικό – από το ποδοβολητό της πάνω σε τούτο τον πλανήτη. Να κάνει ένα βήμα πίσω, να πάρει μια βαθειά ανάσα και να έρθει αντιμέτωπη με τον εαυτό της.

Να κοιτάξουμε κατάματα τα λάθη μας, σαν είδος αλλά και ο καθένας μας ατομικά. Γιατί ό,τι βιώνουμε είναι τα λάθη μας που γύρισαν για να μας στοιχειώσουν…Και αυτή είναι η ώρα του απολογισμού. Είναι η ώρα που ο καθένας κλεισμένος στο “κελί” που έφτιαξε, θα έρθει αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό…

Οι περισσότεροι θα έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο με την μοναξιά. Θα καταλάβουν ότι δεν αντέχουν να είναι μόνοι γιατί δεν έχουν τι να πουν με τον εαυτό τους. Έχουν μάθει να ορίζουν την υπαρξή τους μέσα από τα μάτια των άλλων.

Η αίσθηση της απουσίας μετά από ένα θάνατο

Η αίσθηση της απουσίας, που είναι πολύ φυσικό να υπάρχει μετά από ένα θάνατο, μειώνεται, όταν πάψουμε να αναζητούμε συνεχώς μια χαμένη παρουσία και αρχίσουμε να ζούμε την παρουσία αυτή μέσα μας.

Όταν διατηρούμε στο νου και την καρδιά μας την μνήμη του ανθρώπου που έφυγε, τότε αυτός δεν είναι μακριά μας, είναι ένα με μας, με την ψυχή και το πνεύμα μας.

Όσο κι αν έρχονται στιγμές πόνου, αυτές σβήνουν σύντομα, γιατί μια ψυχική ένωση δε χάνεται, είναι το ρεύμα της αγάπης που διατηρείται αιώνια, πέρα από τη μορφική παρουσία.  

Από το βιβλίο «Η δύναμη της γυναίκας» της Κλαίρης Λυκιαρδοπούλου.

Η αθανασία της ψυχής

Ο θάνατος στην αρχαία Ελλάδα.

Υπέρ της αθανασίας της ψυχής τάσσονται οι Ορφικοί, οι Πυθαγόρειοι και οι Πλατωνικοί. Οι θεωρίες τους συγγενεύουν πολύ με τη μεταγενέστερη χριστιανική θεωρία περί ψυχής. Κοινή σε όλους είναι η άποψη ότι η ψυχή «ουσία άυλη, άφθαρτη και αθάνατη», «κάτι το άορατον, ασώματον, πάγκαλον και θείον», γι” αυτό είναι αθάνατη. Ενώ το σώμα είναι «ορατόν και σύνθετον και γαιώδες και ανθρώπινον», γι” αυτό είναι θνητό και πιθανόν να παραλογίζεται (Πλάτωνος, Φαίδων).

  

Ο Σωκράτης στις τελευταίες στιγμές νιώθει πως με τον θάνατό του θεραπεύεται από τη νόσο (δηλαδή το κλείσιμο της ψυχής, μέσα στο φθαρτό σώμα). Για να εκφράσει, λοιπόν, την ευγνωμοσύνη του προς τον θεό Ασκληπιό, δίνει εντολή στον Κρίτωνα να θυσιάσει για λογαριασμό του έναν κόκορα.

Την ίδια ερμηνεία, που θέλει το σώμα να είναι φυλακή της ψυχής, υποστηρίζουν οι Ορφικοί. Χαρακτηριστικά πρεσβεύουν πως «η ψυχή εγκαταλείπει προσωρινά το σώμα την ώρα του ονείρου και για πάντοτε την ώρα του θανάτου». Όλοι τους, επίσης, ομιλούν για δικαιοσύνη, ηθική αγνότητα και τιμωρία ή δικαίωση στον άλλο κόσμο.

Πηγή: http://olalathos.blogspot.gr/

Το νόημα της Σταύρωσης και της Ανάστασης του Χριστού

Γράφει η Χρύσα Ευαγγέλου

Τι συμβολίζει για εμάς η σταύρωση του Χριστού; Τι συμβολίζει η Ανάσταση του; Πως μπορούμε να εφαρμόσουμε αυτά τα στοιχεία στη ζωή μας, στην καθημερινότητα μας; Πως μπορούμε να ανακαλύψουμε και να βιώσουμε το νόημα αυτών των μυστηρίων όχι σαν κάτι ξένο που συνέβη στον υιό του θεού, αλλά σαν κάτι που συμβαίνει καθημερινά και έχει νόημα και ουσία για εμάς;

Ο Χριστός πέθανε για να δείξει στους ανθρώπους πώς να ζουν σαν υιοί του θεού. Εγκαινίασε μια Νέα Εποχή και υπέδειξε μια νέα δυνατότητα για το ανθρώπινο είδος, την Θεία του ιδιότητα.

Ο Χριστός λέγεται ότι μας απελευθέρωσε από την μορφική ζωή, την ύλη και μας κατέδειξε την δυνατότητα της ύπαρξης «εν τω κόσμω αλλά ουχί εκ του κόσμου», ζώντας σαν ψυχές, λυτρωμένοι από τις παγίδες και τους περιορισμούς της σάρκας, όσο ακόμα περπατάμε στη Γη. Μας έδειξε με το παράδειγμα της ζωής του τι μπορούσε να κάνει ένας τέλειος άνθρωπος, αναγνωρίζοντας την ανθρώπινη φύση του σαν ναό του Θεού, αλλά έχοντας γνώση και της έμφυτης θειότητα του, προσπάθησε να την φέρει στο προσκήνιο, πρώτα από όλα στη δική του συνείδηση και έπειτα ενώπιον του κόσμου.

Η κατώτερη φύση πρέπει να σταυρωθεί, να πεθάνει για να μπορέσει να φανερωθεί η ανώτερη φύση σε όλη της την ομορφιά. Μετά από αυτή τη θυσία μπορεί να εκδηλωθεί η Θεία όψη.

Ποια είναι η ανθρώπινη φύση που πρέπει να πεθάνει;

Η «Ανάσταση» του Λέοντα Τολστόι

Η επανάσταση είναι για τους πολλούς, η ανάσταση είναι για τον έναν. (Τολστόι) 

Η ανάσταση, και ως λέξη, ακούγεται πολύ βαριά στη σύγχρονη εποχή, εκτός του ότι παραπέμπει στο φινάλε μιας θρησκευτικής πίστης, η οποία, όπως όλες, πήρε και αυτή το δικό της μερίδιο της αμφισβήτησης. Και ναι μεν η επανάσταση αφορά πλέον χώρες του Τρίτου Κόσμου, όμως στη διαδικασία της ανάστασης μπορεί να μπει οποιοσδήποτε, σύμφωνα με την άποψη του συγγραφέα. (Μια μορφή αναστάσεως μπορεί να είναι αυτό που λέμε σήμερα αποτοξίνωση, όχι από ουσίες, αλλά από έναν τρόπο ζωής και μια κατάσταση ψυχής.)

Είναι εντυπωσιακό το πώς τα επιχειρήματα του Τολστόι άντεξαν στον χρόνο και μοιάζουν σήμερα τόσο επίκαιρα. Χρειάστηκε να γίνει ένα τεράστιο άλμα στο βιοτικό επίπεδο του σύγχρονου κόσμου, για να τα βρει μπροστά του. «Η οικοδομή -σημειώνει κάπου ο συγγραφέας- ήταν πραγματικά τεράστια…

Την ώρα που υπάρχουν παιδιά που αργοπεθαίνουν από υποσιτισμό, χτίζονται τέτοια ανόητα και άχρηστα σπίτια, για κάποιον ανόητο και άχρηστο άνθρωπο…». Ένας τέτοιος άνθρωπος έγινε και ο ήρωας του έργου, όταν, όπως λέει χαρακτηριστικά, έπαψε να πιστεύει στον εαυτό του, κι άρχισε να πιστεύει στους άλλους.

Το μονοπάτι της θεραπείας

Υγεία και θεραπεία είναι αυτό που θέλουμε όλοι μας στη ζωή μας. Καθώς κάθε φορά που η υγεία μας διασαλεύεται εμείς δεν μπορούμε να ζήσουμε σωστά και νιώθουμε μία θηλιά γύρω από τον λαιμό μας να μας πνίγει, ανάλογα με την ασθένεια.

Τι είναι η ασθένεια και γιατί έρχεται στην ζωή μας ? 

Η ασθένεια κυρίως δημιουργείται όταν εμείς κατά τη διάρκεια της ζωής μας συμπιέζουμε και καταπιέζουμε κυρίως συναισθήματα. Το γιατί έρχεται η ασθένεια είναι επειδή όσο γεμίζουμε από τα συμπιεσμένα και καταπιεσμένα συναισθήματα κάποια στιγμή το «ποτήρι ξεχειλίζει» και τότε το σώμα μας αρχίζει να ενεργοποιείται για να αδειάσει με τον τρόπο της ασθένειας. 

Η ασθένεια μοιάζει ότι είναι κληρονομική ή κάποιες φορές νομίζουμε ότι μας την έδωσε ο Θεός.

Ούτε το ένα είναι ούτε φυσικά και το άλλο.

Κληρονομική ασθένεια σημαίνει κληρονομική συμπεριφορά. Ότι εμείς δηλαδή χωρίς να το καταλαβαίνουμε έχουμε την ίδια βάση συναισθημάτων με τους γονείς μας.

Σίγουρα δεν είναι η ασθένειά μας δοσμένη από τον Θεό, καθώς ο Θεός μας έστειλε εδώ για να ζούμε με υγεία και αρμονία και Εκείνος μας έχει δώσει τους τρόπους.

Ας δούμε όμως το μονοπάτι της θεραπείας ποιο είναι.

Το μονοπάτι αυτό βασίζεται στα εξής βήματα :Α) Ειρήνη, Ελευθερία, Ευγνωμοσύνη

Β) Αρμονία, Απλότητα, Αγνότητα

Γ) Ηρεμία, Ησυχία

Δ) Σοφία, Συγχώρεση.

Δέκα βήματα τα οποία χωρίζονται σε 4 ενότητες.

Το πυρωμένο βέλος της ψυχής

Η ψυχή του κάθε ανθρώπου είναι πολυταξιδεμένη με χιλιάδες χρόνια προϋπηρεσία και γνώσεις αμέτρητες.

Ο στόχος της κάθε ψυχής είναι να φτάσει στο επίπεδο της Θέωσης της και κοντά στον Πατέρα μας Θεό. Η διαδικασία της ανέλιξης της ψυχής είναι η εκπαίδευσή της. Όμως για την εκπαίδευσή της η ψυχή έχει ανάγκη από ένα σώμα. Ένα σώμα που θα την βοηθήσει να κάνει την μαθητεία της με τρόπο τέτοιο που να φτάσει τελικά αυτό το στάδιο της Θέωσης.

Το σώμα λοιπόν κάθε ανθρώπου είναι το τόξο και η ψυχή το βέλος. Η τοξοβολία ως άθληση μας διδάσκει ότι για να φύγει το βέλος όσο πιο μακριά, εμείς οφείλουμε να τραβήξουμε το κορδόνι του τόξου όσο περισσότερο μπορούμε. Επίσης το βέλος θέλουμε να φτάσει τον στόχο που εμείς έχουμε ορίσει, ως εξάσκηση μας.

Ως προς εμάς λοιπόν είπαμε ότι το σώμα μας είναι το τόξο, το βέλος μας είναι η ψυχή και το κορδόνι μας είναι το εγώ. Ο στόχος μας είναι η Πύλη του Πατέρα μας, ο Ιησούς και το Άγιο Πνεύμα. Τρεις ομόκεντροι στόχοι οι οποίοι δημιουργούν την φλόγα του στόχου. 

Εμείς αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να πυρώσουμε την ψυχή μας για να γίνει το βέλος μας δυνατό και ισχυρό έτσι ώστε να φτάσει την φλόγα του Πατέρα μας. Να ενωθεί το πυρωμένο βέλος, για να σταματήσει το πεπρωμένο, με την φλόγα. Εκεί το ταξίδι της ψυχής έχει ολοκληρωθεί.

Για να πετύχουμε όμως αυτό το κομμάτι αυτό που θα κάνουμε είναι να κάνουμε το εγώ μας όσο πίσω μπορούμε. Να το τραβήξουμε δηλαδή πίσω. Δηλαδή το εγώ να κάνει τον χώρο που χρειάζεται η ψυχή – βέλος για να μπορέσει να ελευθερωθεί απόλυτα.