ΟΙ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΙ

Ο Ουράνιος Αγγελικός κόσμος όπως τον γνωρίζουμε από τις γραφές. Δημιουργήθηκε από το Θεό πριν από τη δημιουργία του ορατού κόσμου και του ανθρώπου. Και είναι γνωστό, πως ο αριθμός των Αγγέλων είναι ανυπολόγιστα μεγάλος. Και με τι καταπληκτική Σοφία και καθεστηκυία τάξη, σε αυτό το στράτευμα του Ουρανού δημιουργήθηκε η Αγγελική Ιεραρχία!

Οι Άγγελοι διαφέρουν μεταξύ τους, στην εκπαίδευση και στους διάφορους βαθμούς της χάριτος τους. Οι Αρχάγγελοι, οι μεγάλοι ευαγγελιστές των μυστηρίων του Θεού, είναι όλοι μεγάλοι και ένδοξοι. Ενισχύουν την ιερή πίστη στους ανθρώπους και διαφωτίζουν το μυαλό τους με τη γνώση και την κατανόηση του θελήματος του Θεού.

Πιστεύω στον ήλιο...

Πιστεύω στον ήλιο, ακόμη και όταν δεν λάμπει. 

Πιστεύω στην αγάπη ακόμα και όταν δεν την αισθάνομαι.

Πιστεύω στο Θεό, ακόμη και όταν είναι σιωπηλός.

Κι όταν ο ήλιος δεν λάμπει και είναι κρυμμένος πίσω από τα μαύρα σύννεφα… 

ξέρω ότι είναι εκεί, το μόνο που χρειάζεται 

είναι να περιμένω να φύγουν τα σύννεφα για να λάμψει ξανά!!!

Και αν ο νους είναι συννεφιασμένος και κατακλύζεται από μαύρες σκέψεις… 

ησύχασε και παρατήρησε τα μαύρα σύννεφα να φεύγουν σιγά-σιγά… 

και ο αιώνιος ήλιος της αιώνιας ψυχής σου θα λάμψει ξανά… 

γιατί εσύ είσαι το Φως, εσύ είσαι η Αγάπη!!!

Ροή Ζωής

Οι 7 διαφορές μεταξύ θρησκείας και πνευματικότητας

Πολλοί άνθρωποι συγχέουν τη θρησκεία και την πνευματικότητα ή κάποια μυστηριώδη και υπερφυσικά φαινόμενα. Κάποιοι ίσως να τη συγκρίνουν με αίρεση, αλλά αυτό οφείλεται στην έλλειψη γνώσης και στον φόβο χειραγώγησης.

Αν δεσμευόμαστε να παραμερίσουμε τους φόβους μας για να προσπαθήσουμε να μελετήσουμε και να καταλάβουμε την ίδια την αίσθηση της πνευματικότητας, φτάνουμε στην συνειδητοποίηση και στο συμπέρασμα ότι δεν έχει τίποτα μυστήριο ή υπερφυσικό, και σε καμία περίπτωση δεν συνδέεται με μια αίρεση.

Παρακάτω θα βρείτε 7 διαφορές ανάμεσα στη θρησκεία και την πνευματικότητα που θα σας βοηθήσουν να κατανοήσετε καλύτερα:

1 – H θρησκεία απαιτεί να υποκλιθείς ή να υποταχθείς – Η πνευματικότητα ελευθερώνει.

Η ομορφιά του να μην κάνουμε τίποτα

Επιτρέποντας στον εαυτό μας να βαριέται.

Η ζωή των περισσότερων από εμάς είναι γεμάτη από τόσο μεγάλη ένταση – για να μην αναφέρω και τις ευθύνες- που μας είναι σχεδόν αδύνατον να μείνουμε ακίνητοι και να μην κάνουμε τίποτα, πολύ περισσότερο να ηρεμήσουμε έστω και για λίγα λεπτά. Ένας φίλος μου κάποτε μου είπε: «Οι άνθρωποι δεν είναι πλέον ανθρώπινες υπάρξεις. Θα έπρεπε να αποκαλούμαστε ανθρώπινες πράξεις».

Η πρώτη φορά που ήρθα αντιμέτωπος με την ιδέα ότι η περιστασιακή βαρεμάρα μπορεί στην πραγματικότητα να κάνει καλό ήταν κατά τη διάρκεια της άσκησής μου υπό την εποπτεία ενός ψυχολόγου, στο Λα Κόνερ στην Ουάσινγκτον. Ήταν μια μικρή πόλη όπου υπήρχαν πολύ λίγα πράγματα να κάνει κάποιος».

Μετά το τέλος της πρώτης ημέρας, ρώτησα τον εκπαιδευτή μου: «Τι μπορείς να κάνεις εδώ πέρα το βράδυ;» Μου απάντησε: «Εκείνο που θα ‘θελα να κάνεις είναι να επιτρέψεις στον εαυτό σου να βαρεθεί. Μην κάνεις τίποτα. Αυτό είναι μέρος της εκπαίδευσής του». Στην αρχή νόμισα ότι αστειευόταν!

Πού θάφτηκε η θειότητα του ανθρώπου;

Ένας παλιός ινδικός μύθος διηγείται, πως κάποια εποχή όλοι οι άνθρωποι ήσαν θεοί. Όμως, καταχράστηκαν τόσο πολύ τη θειότητά τους, ώστε ο Μπράχμα, ο κύριος των θεών, αποφάσισε να τους αφαιρέσει την θεία εξουσία και να την κρύψει σε ένα σημείο, όπου θα ήταν αδύνατο να την ξαναβρούν. Το μεγάλο πρόβλημα που ανέκυψε, λοιπόν, ήταν το να βρεθεί μία κρύπτη.

Όταν οι ελάσσονες θεοί κλήθηκαν σε συμβούλιο για να επιλύσουν αυτό το πρόβλημα, πρότειναν το εξής: «Ας θάψουμε την θειότητα του ανθρώπου μέσα στη γη».

Φιλοσοφία είναι η Αγάπη που νοιώθει η Ψυχή για τη Σοφία.

Όταν στο μεσουράνημα του Ελληνικού Πολιτισμού χρησιμοποιούνταν ο όρος “Φιλοσοφία”, αυτός δεν είχε καμιά σχέση με την διανόηση “νεκρών γραμμάτων”. 

Η Φιλοσοφία ήταν ένας δρόμος ενεργητικός, ένας ουσιαστικός τρόπος ζωής, μια δυναμική στάση απέναντι στα πράγματα, που οδηγούσε τον άνθρωπο στο Ιερό Κέντρο του Κόσμου, κι από κει ακόμη πιο μακριά, στο υψηλότερο Κέντρο του Εαυτού του ! 

Ήταν η Αγάπη που νοιώθει η Ψυχή για τη Σοφία, 

που δεν είναι η εκλογικευμένη και ταξινομημένη γνώση, ή όχι μόνο αυτό, αλλά είναι η ολιστική γνώση, η γνώση που ενώνει τα σπασμένα κομμάτια του καθρέφτη, η γνώση που δίνει στον άνθρωπο την άκρη του νήματος, την άκρη του Μίτου της Αριάδνης, για να βγει από το Λαβύρινθο της πολλαπλότητας του κόσμου και να κατακτήσει συνειδητά την ενοποιημένη αντίληψη του Θεού, που βρίσκεται μέσα σε όλα, και που τα εμπεριέχει όλα.

Παραμαχάνσα Γιογκανάντα: Πώς μπορούμε να απαλλαγούμε από το φόβο της ασθένειας

Ο φόβος για την αποτυχία ή την ασθένεια καλλιεργείται από την προβολή στον συνειδητό νου αυτών των σκέψεων, μέχρι που αυτές ριζώνουν στο υποσυνείδητο και τελικά στην υπερσυνείδηση. Ύστερα, οι ριζωμένοι πλέον φόβοι στην υπερσυνείδηση και στο υποσυνείδητο αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται και να κατακλύζουν το συνειδητό με παρασιτικά φυτά φόβου, τα οποία δεν είναι τόσο εύκολο να καταστραφούν, όσο είναι η αρχική σκέψη, και τα οποία τελικά, γεννούν δηλητηριώδεις και θανατηφόρους καρπούς…

Ξερίζωσέ τους από τον εσωτερικό σου κόσμο, παραμένοντας σταθερά θαρραλέος και στρέφοντας τη συνειδητότητά σου στην απόλυτη ειρήνη του Θεού εντός σου.