H σιωπή του «Εγώ Είμαι»

Νικόδημος

Ας ξεκινήσουμε τον καινούριο χρόνο με μια κοινή επισήμανση.

Λείπει σήμερα παντού το βάθος – το βάθος της σιωπής. Όλοι και όλα κινούνται σε μια χαζοχαρούμενη ρηχότητα – να περνάμε καλά! Χωρίς όμως να το κατορθώνουμε πάντα ή μόνιμα.

Η σιωπή είναι χρυσός, λένε. Όλοι οι παλαιοί μάστερ (masters) συμβουλεύουν να ακούς αντί να ακούγεσαι, να σωπαίνεις όσο πιο πολύ μπορείς. Μα η συμβουλή δεν έχει περάσει στη στοιχειώδη Εκπαίδευση. Οι Άγγλοι έλεγαν «τα παιδιά να βλέπονται, μα να μην ακούγονται». Όμως κι εκεί η παράδοση αυτή ξεχάστηκε.

Ένα ποίημα που δεν μπορώ να θυμηθώ, ούτε τον ποιητή, λέει περίπου πως ο χαρακτήρας μας πλάθεται ουσιαστικά από σιωπές, ενώ η ομιλία μας δείχνει τι δεν είμαστε! (Όχι, δεν θα το εξηγήσω παραπέρα. Δεν είναι δύσκολο.)

Οι άνθρωποι νιώθουν πως πρέπει να κάνουν κάτι νομίζοντας πως έτσι επιβεβαιώνεται η ύπαρξή τους στο σύμπαν. Και «κάνουν» ακόμα και όταν δεν υπάρχει τίποτα για να κάνουν. Κι έτσι μιλούν…

Ο δρόμος για την ελευθερία

Ο δρόμος για την ελευθερία είναι η γνώση για το τι συμβαίνει μέσα μας

Δεν χρειάζεται να αποκτήσουμε υλικά αγαθά, να αναπτύξουμε την αυτοπεποίθησή μας ή να διορθώσουμε την εικόνα του σώματός μας για να ζήσουμε ελεύθερα και να ικανοποιήσουμε τις πραγματικές μας ανάγκες. Η ελευθερία ακολουθεί πιστά τη γνώση για το τι είμαστε και πώς λειτουργεί το σύστημα σώμα-νους.

Η ελευθερία έρχεται όταν μαθαίνεις να παρατηρείς και να αναγνωρίζεις τα φαινόμενα που εμφανίζονται μέσα σου, γιατί έτσι αναπτύσσεται η στάση ανεξαρτησίας απέναντι στα παροδικά φαινόμενα. Όσο αναζητάμε να βρούμε την ασφάλεια, την αξία και την επάρκειά μας στα παροδικά φαινόμενα, είμαστε καταδικασμένοι σε συνεχείς απογοητεύσεις και εσωτερικές εντάσεις.

Ό,τι είναι παροδικό είναι καταδικασμένο να φθαρεί και να καταστραφεί. Το να επενδύουμε την ασφάλεια και την αξία μας σε κάτι που είναι ζήτημα χρόνου να χάσουμε, οδηγεί αναπόφευκτα στη δυστυχία. Γι' αυτό πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με τις σχέσεις ιδιοκτησίας που δημιουργούν οι σκέψεις. Όταν θεωρούμε ότι κάτι που είναι παροδικό είναι δικό μας και διαμορφώνει την ασφάλεια και την αξία μας, είναι σαν να παραδίδουμε την ευτυχία μας σε κάτι έξω από εμάς.

Η καλύτερη επένδυση της ζωής σου

Η πιο πολύτιμη εργασία και επένδυση που μπορείς να κάνεις, είναι να δουλέψεις με τον εαυτό σου. 

Να αφυπνίσεις εκείνη την κατάσταση του νου που ονομάζεται παρατηρητής και να μάθεις να παρατηρείς τις σκέψεις σου, όλα όσα αισθάνεσαι και βλέπεις. 

Σταδιακά θα σε οδηγήσει να βγαίνεις σποραδικά έξω από την ροή των χιλιάδων σκέψεων του νου και να βρίσκεσαι σε μια κατάσταση ηρεμίας και ευδαιμονίας. 

Εκεί δεν υπάρχουν η προσωπικότητα και το εγώ παρά μονάχα η συμπόνια και η ανιδιοτελής αγάπη. 

Από αυτή την ανώτερη κατάσταση - ποιότητα του νου βλέπεις και βιώνεις τη ζωή πολύ διαφορετικά. Στην πραγματικότητα επιστρέφεις στην οπτική του Θεού, του Σύμπαντος, του Όλα Όσα Είναι που είχες πριν κατέβεις στη Γη, πριν ενεργοποιηθεί το φίλτρο στο νου που ονομάζεται προσωπικότητα και εγώ.