Ο Θεός Διόνυσος ή Σαβάζιος

Θεός Σαβάζιος ή Διόνυσος, αρχαία ελληνική θρακική  και φρυγική θεότητα. 

Ο Σαβάζιος ήταν θεός των ιππέων , των νομάδων και της βλάστησης..

Η μυθολογία των Θρακών, ως προς τη γέννηση των δια­φόρων θεοτήτων είναι σχεδόν ίδια με αυτή των Ελλήνων. 

Μία από αυτές τις θεότητες, ήταν ο θεός της έκστασης και του θυμικού, ο οποίος εκφράστηκε στη Θράκη ως Σαβάζιος και στην υπόλοιπη Ελλάδα ως Διόνυσος (αυτή η τελευταία εκδοχή του θεού τε­λικά επικράτησε στην ελληνική μυθολογία). 

Στη θρακική λατρευτική παράδοση του απώτα­του παρελθόντος ο Διόνυσος, ως Σαβάζιος, αποτε­λεί κεντρική μορφή κάθε τελετουργικού. 

Παραμύθια για την τέλεια καρδιά και την αγάπη

Διδάσκοντας την αγάπη στα παιδιά μας, ας φτιάξουμε δυο καρδιές και ας προσπαθήσουμε να δραματοποιήσουμε το παρακάτω παραμύθι.

Τι είναι αυτό που μπορεί να μας αλλάξει;

 Τι μπορεί να γλυκάνει την πικρή ζωή μας;

Ο Α. Ρότσεστερ μας λέει πώς είναι η αγάπη. Λέει χαρακτηριστικά: «Αγάπη είναι μια σταγόνα από τον ουρανό, που ρίχνει ο Θεός στο ποτήρι της ζωής για να μειώσει την πίκρα της».

Πολύ ποιητικά είπε κάποιος: «Ρώτησα ένα λουλούδι, ένα πουλί και έναν άνθρωπο τι είναι η αγάπη. Και το λουλούδι άνθισε, το πουλί κελάηδησε και ο άνθρωπος δάκρυσε». Ο Ν. Καζαντζάκης αναρωτιέται τι είναι η αγάπη για να δώσει μετά τον ορισμό της: «Τι είναι η αγάπη; Δεν είναι συμπόνια, μήτε καλοσύνη. Στη συμπόνια είναι δύο, αυτός που πονάει κι αυτός που συμπονάει. Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται. Μα στην αγάπη είναι ένας. Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα. Δεν ξεχωρίζουν. Το εγώ κι εσύ αφανίζονται. Αγαπώ θα πει: Χάνομαι…» Για να συμπληρώσει ένας άλλος στοχαστής, ο Πάουλο Κοέλο: «Είναι ανώφελο να μιλάς γι’ αγάπη, γιατί η αγάπη έχει τη δική της γλώσσα και μιλάει από μόνη της». Ο Σούφι Ανσαρί είπε: «Αν μπορείς να περπατάς πάνω στο νερό, δεν είσαι πιο επιδέξιος από ένα άχυρο. Αν μπορείς να πετάς στον αέρα, δεν είσαι πιο επιδέξιος από μια μύγα. Κατάκτησε την καρδιά σου, και τότε θα γίνεις κάποιος».

Ας διαβάσουμε το παραμύθι της τέλειας καρδιάς:

Η αυτο-παρατήρηση είναι διαλογισμός - Osho

Η αυτο-παρατήρηση είναι διαλογισμός: δεν έχει σημασία τι παρατηρείτε. Μπορείτε να παρατηρήσετε τα δέντρα, να παρατηρήσετε το ποτάμι, να παρατηρήσετε τα σύννεφα, να παρατηρήσετε τα παιδιά που παίζουν, το αντικείμενο δεν είναι σημαντικό, η ποιότητα της αυτο-παρατήρησης, η ποιότητα της επίγνωσης και να είσαι στο παρόν ... αυτό είναι διαλογισμός!

Οτιδήποτε κάνετε με επίγνωση είναι διαλογισμός. Η δράση δεν είναι σχετική αλλά η ποιότητα που εισάγετε στη δράση σας ... Το περπάτημα μπορεί να είναι ένας διαλογισμός, εάν περπατάτε προσεκτικά (συνειδητά), το να κάθεσαι μπορεί να είναι ένας διαλογισμός εάν κάθεστε προσεκτικά (συνειδητά), η ακρόαση, η ομιλία μπορεί να είναι ένας διαλογισμός, αν ακούτε με επίγνωση. Ακόμα και η απλή ακρόαση του εσωτερικού μυαλού σας μπορεί να είναι ένας διαλογισμός εάν παραμείνετε σε εγρήγορση και παρόντες.

Το βασικό είναι αυτό: δεν πρέπει να κινήστε σαν υπνοβάτες, τότε ό,τι κάνετε είναι ο διαλογισμός.

Osho

 

Αυτοεκτίμηση και Αυτογνωσία, η απάντηση στους δύσκολους καιρούς

Αυτοεκτίμηση και Αυτογνωσία, η απάντηση στους δύσκολους καιρούς

Ο κόσμος αλλάζει. Η ζωή όλων φαίνεται να αλλάζει. Οι ρυθμοί ζωής αυξάνονται. Οι απαιτήσεις φαίνεται να αυξάνονται…. κι εμείς μένουμε μετέωροι μπροστά σ’αυτήν τη μεγάλη αλλαγή, η οποία μας καθιστά ιδιαίτερα απαιτητικούς με τους εαυτούς μας, και ίσως, αρκετές φορές άδικους. Είμαστε αδιαμφισβήτητα αντιμέτωποι με μια κατάσταση η οποία μας προκαλεί έντονο φόβο και ανασφάλεια για το μέλλον.

Το ερώτημα όμως είναι: Είναι βοηθητικό να αφηνόμαστε σ’αυτήν την κατάσταση ή εκτός από απαιτήσεις απέναντι στον εαυτό μας οφείλουμε να έχουμε κάποιες ευθύνες και υποχρεώσεις;

Απάντηση: Αυτοεκτίμηση και Αυτογνωσία.

Αλήθεια – Συνείδηση – Ευτυχία

Το Απόλυτο είναι Αλήθεια, Συνείδηση και Ευτυχία.

Η δημιουργία υπάρχει για ευτυχία.

Είναι ένα θεατρικό έργο, και το έργο είναι μόνο για ευχαρίστηση.

Τα ανθρώπινα πλάσματα είναι επίσης το Απόλυτο και περιλαμβάνουν

οτιδήποτε έχει το Απόλυτο.

Οι άνθρωποι είναι γεμάτοι με την αλήθεια του Εαυτού,

Να τον αγαπάς τον εαυτό σου, όπως θα θελες να σ’αγαπούν οι άλλοι!

Γράφει ο Τριστάνος

Να τον ταξιδεύεις τον εαυτό σου. Να του χαρίζεις ταξίδια, και εικόνες που θα τον γεμίσουν δύναμη και ευφορία. Ακόμη και από αυτά που κάνεις με κλειστά μάτια.

Να τον αφήνεις να ταξιδεύει με όλες του τις αισθήσεις. Να χάνεται σε ανεξερεύνητα μέρη, να μυρίζει μυρωδιές κρυμμένες και παράξενες. Να δοκιμάζει γεύσεις που φτιάχτηκαν μόνο γι’ αυτόν, επειδή κανένας άλλος δεν μπορούσε να τις εκτιμήσει.

Να τον κατευθύνεις τον εαυτό σου. Να μην τον ξεχνάς κολλημένο στο παρελθόν βαλτωμένο, να βουλιάζει σε τελειωμένες σχέσεις και πόνους που τον σημάδεψαν.

Να μην τον αφήνεις να ανησυχεί για το μέλλον, αφαιρώντας του το δικαίωμα να απολαύσει το σήμερα. Η ζωή είναι εδώ και σε προκαλεί να την ζήσεις.

Έμαθα ότι, από τον Omer B. Washington

Έμαθα –
ότι παίρνει χρόνια να οικοδομήσεις εμπιστοσύνη, και αρκούν μερικά δευτερόλεπτα για να την καταστρέψεις.

Έμαθα –
ότι δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να σε αγαπήσει. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να είσαι άξιος να αγαπηθείς. Τα υπόλοιπα επαφύονται σ’ αυτόν.

Έμαθα –
ότι ανεξαρτήτως πόσο καλός φίλος είναι κάποιος, κάποιες φορές θα σε πληγώσει, και εσύ θα πρέπει να τον συγχωρήσεις.

Έμαθα –
ότι δεν έχει σημασία τι έχεις στη ζωή σου, αυτό που μετράει είναι ποιους έχεις στη ζωή σου.

Έμαθα –
ότι δεν πρέπει ποτέ να καταστρέφεις μια συγγνώμη με μία δικαιολογία.

Έμαθα –
ότι δεν πρέπει να συγκρίνεις τον εαυτό σου, με ότι καλύτερο μπορούν οι άλλοι να κάνουν.