Γιατί δίνουμε δώρα τα Χριστούγεννα

Γράφει: Θεόδουλος Γεωργιάδης

Από πράξεις αγάπης μέχρι ακριβά καλούδια που είχαμε βάλει στο μάτι εδώ και καιρό, όλοι απολαμβάνουμε τη στιγμή που θα πάρουμε στα χέρια μας ένα δώρο από ένα άτομο που μας νοιάζεται και το νοιαζόμαστε. Κάποιοι, μάλιστα, λένε ότι χαίρονται ακόμα περισσότερο την πράξη της προσφοράς και δεν έχουν κι άδικο.

Σε κάποιες χώρες, τα παιδιά έχουν ανοίξει τα δώρα τους, ήδη, από τις 6 Δεκεμβρίου, την ημέρα του Αγίου Νικολάου. Σε κάποιες άλλες, περιμένουν να ξημερώσουν Χριστούγεννα ή η 26η Δεκεμβρίου, για να βρουν κάτω από το δέντρο ό,τι τους έφερε ο Άγιος Βασίλης. Αλλού, τα δώρα ανοίγονται Πρωτοχρονιά. Και είναι κι εκείνα τα μέρη, όπου ο κόσμος ανταλλάζει δώρα ανήμερα Θεοφανίων.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι, όποια μέρα κι αν έχει καθιερώσει ο καθένας στην οικογένειά του ως την ημέρα του ανοίγματός τους, είναι δύσκολο να φανταστούμε τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, χωρίς δώρα.

Έχουμε, όμως, αναρωτηθεί ποτέ γιατί νιώθουμε εσωτερικά την ανάγκη να τα προσφέρουμε -υλικά ή άυλα- κάθε γιορτές;

Αρχαία πρακτική

Η προσφορά δώρων είναι γνωστό χαρακτηριστικό των ανθρώπινων κοινωνιών, εδώ και χιλιετίες. Στους αρχαίους πολιτισμούς, οι αρχηγοί αντάλλαζαν δώρα μεταξύ τους, για να εξασφαλίσουν την ειρήνη ανάμεσα στους λαούς τους, για να κερδίσουν την εύνοια κάποιου ξένου εισβολέα ή ακόμα και για να αποδείξουν την υποταγή τους και να διατηρήσουν το status quo.

Ανακούφιση = Αν Ακούς Φύση

 Ανακούφιση, μία έννοια που μόνο με το άκουσμά της μας κάνει να νιώθουμε αγαλλίαση και ηρεμία.

Αλλά ας τη δούμε κάπως αλλιώς την ανακούφιση.

Ανακούφιση = Αν ακούς φύση = μιλάς με τον Θεό.

Ο άνθρωπος όταν είναι εναρμονισμένος με τη φύση ακούει τον Θεό, γιατί ακούει τη φύση. Ποια φύση όμως. Εμείς έχουμε συνηθίσει με το άκουσμα φύση να εννοούμε τα λουλούδια, τα πουλιά κλπ. Ναι ως ένα σημείο είναι και αυτά φύση και εκεί ανήκουν. Αλλά έχουμε κι εμείς δική μας φύση. Το σώμα μας ανήκει στη φύση και μάλιστα στην εξελικτική της μορφή.

Είμαστε το Ανώτερο Φυσικό Φαινόμενο στον πλανήτη. Όπου υποτίθεται ότι είμαστε εμείς αυτοί που ορίζουμε εμάς, αλλά και όλο το φυσικό μας περιβάλλον.

Έκκληση του Βιβεκάναντα για θρησκευτική αρμονία

Όσα είπε ο Βιβεκάναντα στο Κοινοβούλιο των Θρησκειών του Σικάγο στις 9 Σεπτεμβρίου 1893 έχουν γίνει η επιτακτική ανάγκη του σήμερα:

«Είμαι περήφανος που ανήκω σε μια θρησκεία που δίδαξε στον κόσμο τόσο την ανεξιθρησκία όσο και την καθολική αποδοχή».—Σουάμι Βιβεκάναντα

«Εμείς πιστεύουμε όχι μόνο στην καθολική ανεξιθρησκεία, αλλά και δεχόμαστε όλες τις θρησκείες ως αληθινές. Είμαι περήφανος που ανήκω σε μια χώρα που έχει περιθάλψει τους κατατρεγμένους και τους πρόσφυγες όλων των θρησκειών και όλων των χωρών της γης. Είμαι περήφανος να σας πληροφορήσω ότι δεχτήκαμε στους κόλπους μας το πιο αγνό απομεινάρι των Ισραηλιτών, που ήρθε στη νότια Ινδία και κατέφυγε σε εμάς το ίδιο έτος κατά το οποίο ο ιερός ναός τους κατεδαφίστηκε από τη ρωμαϊκή τυραννία. Είμαι περήφανος που ανήκω στη θρησκεία που φιλοξένησε και εξακολουθεί να προστατεύει το απομεινάρι του μεγάλου ωροαστρικού έθνους. Θυμάμαι τον εξής ύμνο που έμαθα να επαναλαμβάνω από την πρώτη μου παιδική ηλικία, ο οποίος επαναλαμβάνεται καθημερινά από εκατομμύρια ανθρώπους: «Όπως τα διαφορετικά ποτάμια που πηγάζουν από διαφορετικά μέρη, σμίγουν όλα τα νερά τους στη θάλασσα, έτσι, Ω Κύριε, οι διαφορετικοί δρόμοι που οι άνθρωποι επιλέγουν λόγω των διαφορετικών τάσεών τους οδηγούν—παρά τη φαινομενική διαφορετικότητα, στρεβλότητα ή ευθύτητά τους— σε Σένα».

Πηγή: https://www.vedanta.gr/?page_id=49&lang=el

Πρώτα μείνε μόνος σου...

Πρώτα ξεκίνα να απολαμβάνεις τον εαυτό σου.

Πρώτα αγάπησε τον εαυτό σου.

Πρώτα γίνε τόσο αυθεντικά ευτυχισμένος που ακόμα και αν κανείς δεν χτυπήσει την πόρτα σου , είναι απολύτως εντάξει.

ΔΕΝ σου λείπει κάτι.

Δεν περιμένεις κάποιον να έρθει να σου χτυπήσει την πόρτα.

Είσαι στο σπίτι σου.

Αν έρθει κάποιος, αυτό είναι καλό, είναι όμορφο.

Αν δεν έρθει κανείς, και αυτό επίσης είναι καλό, είναι όμορφο.

ΤΟΤΕ μπορείς να κάνεις σχέση.

Επειδή τώρα κινείσαι σαν αφέντης όχι σαν ζητιάνος.

Τώρα κινείσαι σαν αυτοκράτορας όχι σαν ζητιάνος.

Οι 7 διαφορές μεταξύ θρησκείας και πνευματικότητας

Πολλοί άνθρωποι συγχέουν τη θρησκεία και την πνευματικότητα ή κάποια μυστηριώδη και υπερφυσικά φαινόμενα. Κάποιοι ίσως να τη συγκρίνουν με αίρεση, αλλά αυτό οφείλεται στην έλλειψη γνώσης και στον φόβο χειραγώγησης.

Αν δεσμευόμαστε να παραμερίσουμε τους φόβους μας για να προσπαθήσουμε να μελετήσουμε και να καταλάβουμε την ίδια την αίσθηση της πνευματικότητας, φτάνουμε στην συνειδητοποίηση και στο συμπέρασμα ότι δεν έχει τίποτα μυστήριο ή υπερφυσικό, και σε καμία περίπτωση δεν συνδέεται με μια αίρεση.

Παρακάτω θα βρείτε 7 διαφορές ανάμεσα στη θρησκεία και την πνευματικότητα που θα σας βοηθήσουν να κατανοήσετε καλύτερα:

1 – H θρησκεία απαιτεί να υποκλιθείς ή να υποταχθείς – Η πνευματικότητα ελευθερώνει.

Η ομορφιά του να μην κάνουμε τίποτα

Επιτρέποντας στον εαυτό μας να βαριέται.

Η ζωή των περισσότερων από εμάς είναι γεμάτη από τόσο μεγάλη ένταση – για να μην αναφέρω και τις ευθύνες- που μας είναι σχεδόν αδύνατον να μείνουμε ακίνητοι και να μην κάνουμε τίποτα, πολύ περισσότερο να ηρεμήσουμε έστω και για λίγα λεπτά. Ένας φίλος μου κάποτε μου είπε: «Οι άνθρωποι δεν είναι πλέον ανθρώπινες υπάρξεις. Θα έπρεπε να αποκαλούμαστε ανθρώπινες πράξεις».

Η πρώτη φορά που ήρθα αντιμέτωπος με την ιδέα ότι η περιστασιακή βαρεμάρα μπορεί στην πραγματικότητα να κάνει καλό ήταν κατά τη διάρκεια της άσκησής μου υπό την εποπτεία ενός ψυχολόγου, στο Λα Κόνερ στην Ουάσινγκτον. Ήταν μια μικρή πόλη όπου υπήρχαν πολύ λίγα πράγματα να κάνει κάποιος».

Μετά το τέλος της πρώτης ημέρας, ρώτησα τον εκπαιδευτή μου: «Τι μπορείς να κάνεις εδώ πέρα το βράδυ;» Μου απάντησε: «Εκείνο που θα ‘θελα να κάνεις είναι να επιτρέψεις στον εαυτό σου να βαρεθεί. Μην κάνεις τίποτα. Αυτό είναι μέρος της εκπαίδευσής του». Στην αρχή νόμισα ότι αστειευόταν!

Οι δύσκολες γυναίκες

Leonardo da Vinci - His Unfinished Work

Τις αποκαλούν γυναίκες δύσκολες......

γιατί ξέρουν τι θέλουν

και γιατί δε βολεύονται μόνο με τα εύκολα.

Χρησιμοποιούν το κεφάλι τους για να σκέφτονται ,

την καρδιά τους για να αγαπάνε..

και αφήνουν το σώμα τους

να είναι η μουσική και όχι το εργαλείο......

Τις αποκαλούν γυναίκες δύσκολες

γιατί όποιος τις "έχει"

δε βρίσκει τη δύναμη να τις κρατήσει......

Μ. Γκάντι