Κάθε στιγμή στη
ζωή μας έχουμε δύο επιλογές.
Να ζούμε
αληθινά ή να νομίζουμε πως ζούμε.
Ζούμε αληθινά,
όταν βιώνουμε συνειδητά το παρόν και όλη η δράση μας συνοδεύεται από τη διαρκή ενθύμηση
του εαυτού μας. Ζούμε φαινομενικά, όταν μας παρασύρει η αδιάκοπη δίνη των
σκέψεων, ταυτιζόμαστε με το σώμα, τις διαθέσεις μας, τα γεγονότα και η δράση
μας μετατρέπεται σε μηχανική και ανελεύθερη αντίδραση.
Κάθε στιγμή,
μπορούμε να αναρωτηθούμε «πού δίνω την προσοχή μου;». Στην ουσία μου, την
αδιάλειπτα παρούσα πηγή της ύπαρξής μου, ή σε όλα τα υπόλοιπα που έρχονται και
παρέρχονται; Ο Μάνουελ Σοχ λέει ότι «η ελευθερία
υπάρχει όταν παύουμε να παρατηρούμε το έξω και αυτή την επιλογή πρέπει να την
κάνουμε κάθε δευτερόλεπτο... Η τέχνη της παρατήρησης είναι να κοιτάζεις έξω,
ενώ ταυτόχρονα να παρατηρείς διαρκώς τον εαυτό σου».
Αν η ζωή μου
είναι ένας κύκλος και η ουσία μου το κέντρο του, συνήθως κινούμαι κάπου γύρω
στην περιφέρεια, σε σκέψεις που είτε αφορούν το παρελθόν είτε το μέλλον, είτε
ερμηνεύουν κι αναλύουν την εκάστοτε παρούσα κατάσταση. Έτσι η προσοχή μου
προσκολλάται σε διάφορα σημεία της περιφέρειας κι εγώ απομακρύνομαι από το
κέντρο μου.
